In de kleine flat van Emy en haar zuster redde ik me best zelf met het ontbijt. Om 09.00 ging ik zelf weg gewapend met sleutel en mobiltelefoon. Een vriendin van Emy had zich bereid verklaard mijn gids te zijn.

Het duurde echter een poos tot ze arriveerde, want ze had zich verslapen.
Maar we hadden meteen goed contact en wilden veel van elkaar weten. Ze is van de Batak volksstam van Sumatra, 36 jaar, christen en is geintresseerd in alles. Dus we hadden genoeg te babbelen. Ze vroeg of ik er wat op tegen had achterop haar motorfiets naar oud Batavia te gaan. Dan zou het heel wat vlugger gaan in plaats van met veel bussen. Daar had ik niets op tegen.


Het oude centrum van Batavia is een troosteloze bedoeling. Alleen deze ophaalbrug is gerestareerd, het Paleis van de gouverneur generaal is nu een museum en verder de oude soos is nu café Batavia.

Het was werkelijk de moeite waard je een poosje je in Tempo doeloe te wanen. Mijn gids vond het ook en had gehoord dat het de moeite waard is maar dat het duur is er iets te drinken.